روي تخت دراز كشيده بودم كه اسمش روي گوشي م افتاد. اون لحظه مردد بودم كه جواب بدم يا نه ولي جواب دادم. وسط حرفاش از استاد (كليك كنيد) حرف زد. بحث رو عوض كردم و دوباره برگشت سر بحث قبلي. كلافه ازش پرسيد

تو مركز دايره اي و بقيه آدم هاي زندگي ت كه در حال رفت و آمد توي زندگي ت هستن، دايره اطرافت رو تشكيل ميدن. اگر روزي اونا نباشن، تو چيزي رو از دست نميدي. تو مركزي، يعني همون دايره كوچيكه! عدم وجود هيچ چيز و هيچكس نمي تونه هويتت رو ازت بگيره. پس انقدر نگو «بدون اون/اونا/اون چیزا مي ميرم!»

چالش لبخندهاي اجباري براي اينستاست. توي بلاگفا چالش خندهدارترین کامنت كاربرد داره. كامنتهایی که با هدف آزار دادن شما یا نصیحت کردن شما گذاشته شدن ولي شما باهاش بلند بلند خنديديد، بهترين دليل ميشن براي لبخند. خودم بايد خيلي فكر كنم تا بهترين كامنت احمقانه م رو پيدا كنم ولي اگه كامنت احمقانه اي داريد كه قابل اشتراك گذاريه، بذاريد كه منم باهاش بخندم:)

آدم ها توي دو حالت خيلي باهاتون بداخلاق ميشن:

١- خيلي خيلي ازتون عصباني هستن.

٢- خيلي خيلي دلتنگتون هستن.

مورد دوم براي من خيلي محتمل تره.

شما شنوندهی پادكست آخرين شاهد هستيد.

لينك

بهار خيلي نزديكه ولي گنجشك ها ديگه هيچوقت توي اين كشور آواز نمي خونن، درخت ها ديگه هيچوقت شكوفه نمي كنن، فكر نكنم حتي ديگه خورشيد مهربون بتابه و ابر به موقع و به اندازه كافي بباره ولي خب شاد باشيم، بهار خيلي نزديكه.

داشتم دلداري ش مي دادم و بهش مي گفتم «ما آدم هاي بدي نيوديم، بد كسي رو هيچوقت نخواستيم، هر جا از دستمون برمي اومد كمك كرديم، مگه ميشه خدا كمكمون نكنه؟» يك هفته از اون زمان گذشته، بغض بدي دارم. به كسي نياز ندارم كه دلداري م بده، به يكي نياز دارم برام استدلال كنه چرا ما خوب همه رو خواستيم و خدا خوبمون رو نخواست؟ نكنه من بي عرضه بودم؟